Hem gezgin hem yerli olmak. İşte bütün mesele bu!

Boa Noite! Portekiz’de Agh: Ev- Köy- Çalışma

Boa Noite! Portekiz’de Agh: Ev- Köy- Çalışma
Şimdi orada saat 02.30,burada 23.30,burası yani Portekiz. Henüz Agh’ de 7. gecemiz ama 7 kitaplık hikaye çıkabilir, 2 ayı tamamladığımızda daha neler çıkacak kim bilir… Şimdilik tam olarak ilk 7 günden değil buraya neden geldiğimizden yani Agh den, hangi süreçleri geçirdiğimizden ve neler yapacağımızdan bahsedeceğim. 

 Proje Başlangıcı

Öncelikle evet aramızda 3 saat fark ve 5 saatlik uçak yolculuğu var. Lizbon’a inip ev sahibi kuruluş (H2O) tarafından arabayla alındık. Arrouquelas’a (okunuşunu bilmeseniz de olur, dilleri ayrı dert :)) getirildik Deniz’le birlikte (Deniz benle birlikte 2 ay burada projede görev alacak). Neden burada olduğumuza yani projeye değinecek olursak, Evs ya da Agh denilen Avrupa Gönüllülük projelerinden birindeyiz. Bu konuda çalışan çok fazla kuruluş var, buradan da  ve şuradan da bakabilirsiniz. Ama Türkiye Avrupa Vakfı aracılığıyla geldik biz (prosedürler açısından daha iyi oldu diyebilirim). Biz kısa dönem dedikleri 12 Ocak- 11 Mart periyodunu kapsayan ve ‘O ninho’ da (özel ilgiye ihtiyaç duyan insanların eğitim gördüğü ve bakıldığı yer) , ‘Naturidade’ de (bir nevi huzurevi), bir okulda ve bazen de ana ofiste çalışıyoruz dönüşümlü olarak. Hafta sonları tatil, ayrıca totalde 4-5 günü  kapsayan hafta içi iznimizde var seyahatte edebilmemiz  için. Bunun dışında şubat ayında 5 günlük bir eğitime gönderileceğiz bir başka bölgeye. Elbette bunlara daha detaylı değineceğim daha sonra.

 

Evden köyün içine giden yol

Köy ve Enstitüler 

Agh de çalışma saatleri ve yapılacak işler enstitülerin programlarına göre değişiyor, ama genelde 10 civarı başlayıp 4-6 gibi bitiyoruz. Gönüllü olduğunuz için kimse sizden eğitilmiş bir profesyonel gibi iş yapmanızı beklemiyor ama elimizden geldiğince yardım ediyoruz ki şu bir haftada bile  kendimizi geliştirdik diyebilirim ve hatta kendimizi yeniden tanıyoruz bile denebilir. Şimdilik okul hariç bütün mekanlarda yer aldım, ‘O ninho’ da çalışmak şu an için favorim diyebilirim, çünkü anladım ki (bütün bu enstitülere benzer yerlerde daha öne Türkiye’de çok kısa da olsa görev almıştım ama bu farklı açıkçası) çoğunlukla işitme engelliler için çalışmış olsam da genelde down sendromlu, zihinsel engelli, Asperger sendromlu vb. problemlere sahip olanlarla da çalışmak epey bana göreymiş. Tabi bunda buradaki sisteminde etkisi var çünkü sosyal devlet neymiş, uygulaması aslında nasıl olurmuş burada anladım. Daha önce de yurt dışında bulundum ama gönüllülük ve küçük yerde çalışarak deneyim edinmek çok daha başka açılar kazandırıyor( ha bi de köye, kasabaya yerleşsen sıkılırsın, boşa hayal kurma diyen arkadaşlar,ilk fırsatta yerleşeceğim! buradan sonra iyice emin oldum, yaparım!). Kaldığımız köyde kışın 500-600 yazın ise 700-800 arası insan oluyormuş, Rio Maior isimli ilçeye bağlıyız ve çalıştığımız okulla O ninho Rio Maior’da. Sabahları arabayla 15-20 dakikada gidiyoruz Rio Maior’a, Naturidade de ya da ofiste çalışacağımız zaman ise evden bir kaç dakika yürüyoruz.

 

Bu bir şey değil, buralar yemyeşil

 Ev

 
Ben Deniz ile aynı odada kalıyorum, klasik alışkanlık olarak eldeki imkanlarla bir nevi kişiselleştirdik odamızı ve “ev” e çevirdik mekanı, geldiğimizin 3.günü bütün evi temizledik bir iki kişinin daha yardımıyla. Portekiz’de ki evlerin en büyük sıkıntısı ısınma sistemlerinin olmaması, yalnızca enstitülerde var, bazı yerlerde ise ya klima (mesela ofiste) ya da elektrikli peteklerle ısınıyorsunuz (mesela bizim evde, ha bir de şömine var en fazla önündeki iki armut koltuğu ısıtıyor ama olsun :(). Aslında gündüzleri hava fena değil, yazın ise 40-45 derecelerde ama akşamları buz gibi oluyor, okyanus bölgesi soğuğu bir başkaymış yani, ki okyanusa da yakın değiliz aslında, neredeyse 1 saatlik yolu var. Evde bizim dışımızda 1 Türk daha, 1 Avusturyalı, 1 İtalyan, 2 Estonyalı ve 1 Fransız var. Herkes kendi dilini, ortak olarak İngilizce’yi, uzun dönemler ise burada öğrendikleri Portekizceyi de konuşuyor, biz de bir kaç bir şey öğrenmeye başladık Deniz’le.

 

Ofis zaten şirin

 

O ninho’nun ek binasında ki dans dersinden 🙂

Bütün bunlar sadece genel bir girizgahtı diyelim, her insan için ayrı bir hikaye, her enstitü ve orada çalışan ya da yaşayanlar için ayrı bir dünya, köy ve Portekiz içinse söylenebilecek daha yığınla şey var. Yaşadıkça göreceğim, yazacağım. Şimdilik görüşmek üzere (ve evet aklım hep sizde, enseyi karartmayın, all we need is love!).

Paylaş


Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir